Jeśli książka przypisuje karty tarota do Drzewa Życia, nie uczy żydowskiego mistycyzmu. Ten pojedynczy test rozwiązuje większość zamętu w tym temacie.
Trzy tradycje pod jednym imieniem
To samo słownictwo, sefiroty, Drzewo Życia, Ein Sof, jest używane przez trzy różne tradycje o różnym pochodzeniu, celu i wspólnocie.
Kabała żydowska. Mistyczna tradycja judaizmu, ciągła od okresu średniowiecza, osadzona w Torze, hebrajskim, halasze i żywej wspólnocie religijnej. Omówiona w pozostałej części tego kierunku.
Chrześcijańska Cabala. Renesansowe rozwinięcie, w którym chrześcijańscy uczeni przejęli żydowski materiał kabalistyczny, głównie po to, żeby wykazać na jego podstawie doktrynę chrześcijańską.
Hermetyczna Qabalah. Dziewiętnasto- i dwudziestowieczny system okultystyczny, który przyjął Drzewo Życia jako ramę organizującą i połączył je z tarotem, astrologią, alchemią, materiałem egipskim i greckim oraz magią ceremonialną.
Większość anglojęzycznej „kabały” to hermetyczna Qabalah. To nie zarzut wobec niej. To stwierdzenie, w jakiej tradycji naprawdę znajduje się czytelnik.
Żadna z nich nie jest niegodna studiowania. Kłopot sprawia niewiedza, z którą z nich masz do czynienia, bo te trzy tradycje stawiają różne twierdzenia i odpowiadają przed różnymi autorytetami.
Konwencja pisowni
Użyteczny przybliżony drogowskaz, przedstawiony jako to, czym jest.
Autorzy piszący w tej dziedzinie po angielsku często używają pisowni, żeby zasygnalizować, o którą tradycję chodzi.
Kabbalah, przez K, dla tradycji żydowskiej.
Cabala albo Cabbala, przez C, dla chrześcijańskiego rozwinięcia renesansowego.
Qabalah, przez Q, dla tradycji hermetycznej i okultystycznej.
Wszystkie trzy transliterują ten sam hebrajski rdzeń. Ta konwencja nie jest uniwersalna, nie każdy jej przestrzega, i wielu wydawców jej nie zna, więc litera Q jest podpowiedzią, nie dowodem.
Wciąż pozostaje najszybszym dostępnym pierwszym sygnałem, a gdy autor świadomie ją stosuje, mówi ci to, że wie, iż rozróżnienie istnieje, co samo w sobie jest informujące.
Skąd wzięła się gałąź chrześcijańska
Rozwinięcie renesansowe, i jego motywy były jawne.
W piętnastowiecznych Włoszech uczeni, w tym Giovanni Pico della Mirandola, podjęli studia nad żydowskim materiałem kabalistycznym w ramach szerszego humanistycznego odzyskiwania starożytnej mądrości. Pico argumentował, że kabała, właściwie rozumiana, potwierdza doktrynę chrześcijańską.
Dwie cechy definiują tę gałąź.
Jej cel był apologetyczny. Materiał studiowano po to, żeby odnaleźć w źródłach żydowskich wykazaną Trójcę, wcielenie i mesjaństwo Jezusa. To był deklarowany cel, nie produkt uboczny.
Była splątana z presją konwersyjną. Część tej uczoności służyła próbom nawracania Żydów przez argumentowanie z ich własnej tradycji, w okresie poważnej presji na wspólnoty żydowskie w Europie. Ten kontekst jest częścią historii i często bywa pomijany.
Ta uczoność była często poważna, a niektórzy chrześcijańscy kabaliści uczyli się hebrajskiego i uważnie czytali źródła. Rama, w której je czytali, była mimo to ustalona z góry.
Jak uczy tego Astra Trainer
To mieści się w Ludzkiej ścieżce w kabale, jednym z siedmiu podtematów kierunku Kabała świata Duchowość, obejmującym podróż duszy z medytacjami i praktykami na codzienne skupienie.
Kierunek uczy kabały żydowskiej jako kabały żydowskiej i traktuje rozwinięcia chrześcijańskie i hermetyczne jako odrębne późniejsze tradycje, zamiast zlewać je razem. Uporządkowanie tego rozróżnienia sprawia, że każde inne źródło, po które sięgniesz, staje się czytelne. Lekcje trwają około pięciu minut, a pod każdą jest wątek dyskusji.
Skąd wzięła się gałąź hermetyczna
Większe i bardziej wpływowe rozwinięcie, przynajmniej w języku angielskim.
Dziewiętnastowieczna Europa doświadczyła znaczącego odrodzenia okultystycznego, a materiał kabalistyczny, przyjęty głównie za pośrednictwem chrześcijańskiej Cabali i łacińskich tłumaczeń, a nie ze źródeł hebrajskich, stał się jedną z jego struktur organizujących.
Decydującym ciałem był Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku, założony w Wielkiej Brytanii pod koniec dziewiętnastego wieku. Jego system przyjął Drzewo Życia jako ramę nadrzędną i użył jej do zorganizowania wszystkiego innego.
Trzy definiujące posunięcia.
Tarot został przypisany do Drzewa. Dwadzieścia dwa arkana większe przypisano dwudziestu dwóm ścieżkom. To wytworzyło korespondencję tarota i kabały, która jest dziś wszechobecna, a nie występuje w żadnym żydowskim źródle. To dziewiętnastowieczna synteza.
Wszystko inne też skorelowano. Znaki i planety astrologiczne, klasyczne żywioły, symbole alchemiczne, egipskie i greckie bóstwa, anioły, kolory i zapachy, każdemu przypisano pozycję na Drzewie.
Cel stał się inicjacyjny. Drzewo funkcjonowało jako mapa stopni, przez które przechodził członek, z rytuałem przypisanym do każdego. To inne zastosowanie niż żydowska kontemplacja czy chrześcijańska apologetyka.
Niemal każda popularna anglojęzyczna książka przedstawiająca Drzewo Życia z kartami tarota, przypisaniami planetarnymi i odpowiedniościami żywiołów należy do tej linii, niezależnie od tego, co mówi okładka.
Co naprawdę się różni
Konkretne rozróżnienia, bo nakładające się słownictwo je ukrywa.
Język. Kabała żydowska operuje w hebrajskim i aramejskim, a jej fundamentalne twierdzenie dotyczy konkretnie liter hebrajskich. Hermetyczna Qabalah zwykle operuje po angielsku, zachowując hebrajskie terminy jako słownictwo.
Rama religijna. Kabała żydowska jest nierozerwalna z Torą, przykazaniami i żydowską praktyką, a sefiroty są związane ze znaczeniem przykazań. Hermetyczna Qabalah celowo odłącza tę strukturę od tej ramy.
Odpowiedniości. Tarot, astrologia i przypisania żywiołów są hermetyczne. Nie występują w źródłach żydowskich.
Cel. Kabała żydowska dąży do zrozumienia boskości, znaczenia stworzenia i wagi przestrzegania przykazań, a w rozwinięciu luriańskim do uczestnictwa w naprawie. Hermetyczna Qabalah dąży do inicjacji i rozwoju praktyka przez stopniowany system.
Autorytet. Kabała żydowska odpowiada przed tradycją tekstową i wspólnotą religijną o ciągłym przekazie. Hermetyczna Qabalah odpowiada przed własnymi zakonami i liniami przekazu, które są niedawne i wielokrotnie się dzieliły.
Ludzka ścieżka i do czego służy każda z nich
Warto zestawić obok siebie dwie relacje o ludzkiej podróży, bo to tutaj różnica przestaje być techniczna.
W kabale żydowskiej człowieka rozumie się przez warstwową relację o duszy, a ścieżka to zbliżanie się do Boga przez Torę, przestrzeganie przykazań i modlitwę, w ramach wspólnoty i przymierza. W rozwinięciu luriańskim praca jednostki przyczynia się do naprawy, która jest zbiorowa i niedokończona. Ta podróż nie dotyczy głównie samorozwoju, a jej horyzontem nie jest jednostka.
W hermetycznej Qabalah Drzewo funkcjonuje jako mapa świadomości i wznoszenia się praktyka, a każda sefira odpowiada osiągniętemu etapowi i nadanemu stopniowi. Horyzontem jest rozwój indywidualnego praktyka.
Obie są spójne. To nie ten sam projekt, a druga nie jest przekładem pierwszej. Czytanie tekstu żydowskiego z oczekiwaniem systemu osobistego wznoszenia się daje uporczywe poczucie, że czegoś brakuje, a brakuje przymierza i wspólnoty, które ten tekst zakłada.
Czytanie z tym rozróżnieniem w ręku
Cztery praktyczne testy, możliwe do zastosowania w minutę w księgarni.
Czy tarot jest na Drzewie? Hermetyczne. Niezawodne, bo ta korespondencja to dziewiętnastowieczny wynalazek.
Czy omawiane są przykazania? Jeśli sefiroty są powiązane z żydowską praktyką i znaczeniem micwot, jesteś w kabale żydowskiej. Jeśli praktyka nigdy się nie pojawia, nie jesteś.
Jakie źródła są cytowane? Zohar, Sefer Jecira, Vital, Kordowero, Luria wskazują w jedną stronę. Autorzy Złotego Brzasku, Crowley, Dion Fortune i Regardie wskazują w drugą.
Jaki jest cel? Bliskość z Bogiem, zrozumienie stworzenia, uczestnictwo w naprawie, kontra osiąganie stopni i rozwój jaźni.
Zastosuj te testy, a większość materiału natychmiast się porządkuje, co jest praktyczną korzyścią z całego tego artykułu.
O szacunku i dokładności. Kabała żydowska należy do żywej tradycji religijnej i wspólnoty. Przedstawianie materiału hermetycznego czy chrześcijańskiego jako żydowskiego mistycyzmu wypacza tę tradycję, a gałąź chrześcijańska rozwinęła się częściowo w służbie celów konwersyjnych w okresie poważnej presji na wspólnoty żydowskie. Ten artykuł opisuje trzy tradycje i ich historie i nie zastępuje studiowania w ramach żadnej z nich.
Co z tego wynieść
Trzy tradycje dzielą to słownictwo, a większość anglojęzycznych materiałów to ta hermetyczna.
Konwencja pisowni, K dla żydowskiej, C dla chrześcijańskiej, Q dla hermetycznej, to użyteczna podpowiedź, nie reguła.
Chrześcijańska Cabala miała cel apologetyczny i była splątana z presją konwersyjną, co należy do każdej uczciwej relacji o niej.
Hermetyczna Qabalah wzięła się z dziewiętnastowiecznego odrodzenia okultystycznego i Złotego Brzasku, i przypisała tarot, astrologię i żywioły do Drzewa.
A korespondencja tarota to najszybszy dostępny test, bo nie występuje w żadnym żydowskim źródle.
Jaka jest różnica między Kabbalah, Cabala i Qabalah?
Według przybliżonej konwencji, Kabbalah oznacza tradycję żydowską, Cabala chrześcijańskie rozwinięcie renesansowe, a Qabalah hermetyczny i okultystyczny system. Wszystkie trzy transliterują ten sam hebrajski rdzeń, a konwencja nie jest powszechnie przestrzegana.
Czy tarot jest powiązany z Drzewem Życia?
Tylko w hermetycznej Qabalah. Przypisanie dwudziestu dwóch arkanów większych do dwudziestu dwóch ścieżek to dziewiętnastowieczna synteza, głównie za sprawą Złotego Brzasku, i nie występuje w żadnym żydowskim źródle kabalistycznym.
Do czego służyła chrześcijańska Cabala?
Głównie do apologetyki. Renesansowi uczeni, w tym Pico della Mirandola, studiowali żydowski materiał kabalistyczny, żeby na jego podstawie wykazać doktrynę chrześcijańską, a część tej pracy służyła próbom nawracania w okresie poważnej presji na wspólnoty żydowskie.
Jak poznać, do jakiej tradycji należy dana książka?
Sprawdź, czy tarot pojawia się na Drzewie, czy omawiane są przykazania i żydowska praktyka, jakie źródła są cytowane, i czy celem jest bliskość z Bogiem i uczestnictwo w naprawie, czy osiąganie stopni i osobisty rozwój.
Czy hermetyczna Qabalah jest nielegitymowana?
To prawdziwa tradycja z własną historią i spójnością, warta studiowania jako ona sama. Problemem jest przedstawianie jej jako żydowskiego mistycyzmu, co wypacza żywą tradycję religijną i pozostawia czytelników bez wiedzy, czego się właściwie uczą.
