Zapytaj, jak wygląda kariera w technologii klimatycznej, a większość ludzi opisze wynajdywanie czegoś. Prawdziwym wąskim gardłem jest liczenie.
Mało efektowne centrum tej dziedziny
Każdy cel emisyjny, każda deklaracja redukcji, każdy przepis klimatyczny i każdy zielony instrument finansowy opiera się na liczbie. Ktoś musi tę liczbę wyprodukować, obronić i wyprodukować porównywalną w przyszłym roku.
Tą pracą jest rachunkowość, monitoring, sprawozdawczość i weryfikacja emisji, i ma ona cztery cechy, które czynią ją trudniejszą, niż brzmi.
Wymaga wiedzy dziedzinowej, by robić to porządnie. Obliczenie emisji z procesu przemysłowego, sieci logistycznej czy operacji rolniczej wymaga zrozumienia, co się tam naprawdę dzieje. Zastosowanie ogólnego wskaźnika emisji do kwoty wydatków daje liczbę, nie pomiar.
Jakość danych jest zwykle słaba. Dane o aktywności żyją w systemach zbudowanych do innych celów, w niespójnych jednostkach, z lukami, w podmiotach rejestrujących rzeczy w różny sposób.
Wybory metodologiczne mają konsekwencje i są sporne. Definicje granic, metody alokacji i wybór wskaźnika mogą znacząco przesunąć wynik, i właśnie dlatego istnieją standardy i zapewnienie jakości.
Staje się prawnie wiążąca. Kilka jurysdykcji wprowadziło lub wprowadza obowiązkowe ujawnianie danych klimatycznych, z wymogami co do raportowanych liczb, a w niektórych przypadkach zewnętrznego zapewnienia. Konkretne wymogi różnią się między rynkami i wciąż się zmieniają, ale kierunek zmierza ku sprawozdawczości niosącej taki sam ciężar jak sprawozdawczość finansowa.
Gdy liczba zyskuje wagę prawną, ludzie, którzy ją produkują, muszą być kompetentni, a nie tylko entuzjastyczni.
Co obejmuje ten kierunek
Zakres: nauka o klimacie, pomiar emisji, modelowanie klimatyczne, technologia adaptacyjna i monitoring środowiskowy.
Cztery obszary.
Pomiar i rachunkowość. Inwentaryzacje, wskaźniki emisji, granice, weryfikacja i zapewnienie jakości.
Technologia monitoringu. Czujniki, obserwacja satelitarna, ciągły monitoring emisji i wykrywanie wycieków.
Nauka o klimacie i modelowanie. Projekcje, downscaling oraz uczciwa komunikacja niepewności.
Adaptacja. Projektowanie infrastruktury, operacji i systemów pod warunki różniące się od zapisu historycznego.
Zakres trzeci, czyli gdzie liczby stają się miękkie
Rozróżnienie, które tłumaczy większość sporów o korporacyjne liczby emisji.
Emisje bezpośrednie z posiadanych źródeł są mierzalne z rozsądną pewnością. Emisje z zakupionej energii elektrycznej da się obliczyć z konsumpcji i wskaźników sieciowych, z pewnym sporem metodologicznym o to, jak przypisywać energię elektryczną. Obie kategorie są wykonalne.
Trzecia kategoria, czyli wszystko inne w łańcuchu wartości, to zwykle największa część całkowitego śladu firmy i najmniej wiarygodna część liczby.
Trzy powody.
Zależy od danych innych organizacji. Które są często niedostępne, niespójne albo szacowane, i których raportująca firma nie może zaudytować.
Szacowanie oparte na wydatkach jest słabe. Mnożenie wydanych pieniędzy przez średni wskaźnik emisji dla sektora daje liczbę, która reaguje na zmiany cen i miks dostawców, a nie na cokolwiek fizycznego, i nie potrafi wykryć realnej poprawy u dostawcy.
Podwójne liczenie jest strukturalne. Emisje niższego szczebla jednej firmy to emisje wyższego szczebla innej, co jest właściwe do celów zarządczych, a czyni agregację między firmami bezsensowną.
Praktyczna umiejętność, i ta, której organizacjom brakuje, to wiedza, które części inwentaryzacji są solidne, które są szacunkami, i jak poprawiać szacunki tam, gdzie to ma znaczenie, a nie równomiernie. To osąd zbudowany na wiedzy dziedzinowej, i to różnica między raportem, który przetrwa zapewnienie jakości, a takim, który go nie przetrwa.
Gdzie to się mieści w domenie
Nauka o klimacie i technologia klimatyczna to siódmy z dziewięciu kierunków w domenie energii, klimatu i energetyki jądrowej Astra Trainer. Wspiera pozostałe w praktyczny sposób: zarządzanie węglem i dekarbonizacja przemysłu zależą od wiedzy, gdzie naprawdę są emisje, a ekonomika, rynki i polityka energetyczna zależą od pomiaru akceptowanego przez regulatorów i inwestorów.
Łączy się też na zewnątrz z AI i obliczeniami w zakresie danych z monitoringu i modelowania, z inżynierią i światem zbudowanym w zakresie projektowania adaptacyjnego oraz z zaawansowaną produkcją w zakresie rachunkowości emisji procesowych. Zobacz tu dziewięć kierunków.
Dlaczego offsety nadszarpnęły wiarygodność całej dziedziny
Warto to poruszyć wprost, bo kształtuje to, jak dziś odbierane są deklaracje klimatyczne, i bo unikanie tego byłoby nieuczciwe.
Kompensacja emisji pozwala organizacji sfinansować redukcję gdzie indziej zamiast redukować własne emisje. Logika jest w zasadzie słuszna: uniknięta tona to uniknięta tona, niezależnie od lokalizacji.
W praktyce niezależne dochodzenia i analizy naukowe wykazały, że kilka kategorii kredytów reprezentuje dużo mniejszą realną redukcję, niż deklarowano. Powtarzające się usterki dotyczyły dodatkowości, czyli tego, czy redukcja i tak by nastąpiła; linii bazowych, które bywały ustawiane tak, by zawyżać to, czego uniknięto; trwałości, gdzie węgiel zmagazynowany w lasach może zostać uwolniony przez pożar lub wycinkę; oraz przecieku, gdzie ochrona jednego obszaru przenosiła działalność gdzie indziej.
Kredyty za uniknięte wylesianie przyciągnęły szczególnie krytyczne ustalenia, a konsekwencje były znaczące. Kupujący się wycofywali, niektóre deklaracje korporacyjne zakwestionowano jako wprowadzające w błąd, a regulatorzy w kilku jurysdykcjach zaczęli badać deklaracje neutralności węglowej w reklamie.
Dla każdego pracującego w tym obszarze wynikają z tego dwie rzeczy.
Rozróżnienie jakości to dziś cała gra. Kredyty różnią się ogromnie, a umiejętność oceny metodologii, trwałości i weryfikacji to prawdziwa specjalizacja z realnym popytem.
Kompensacja nie zastępuje redukcji, a organizacje, które traktowały ją tak, dziś mierzą się z kwestionowaniem. To najwyraźniejszy przykład w tej domenie tego, dlaczego wiarygodność pomiaru liczy się bardziej niż ambicja.
Adaptacja, czyli połowa, która dostaje mniej finansowania
Większość uwagi i pieniędzy idzie na redukcję emisji. Adaptacja, czyli przygotowanie na warunki, które już się zmieniają, jest konsekwentnie niedofinansowana i to w większości dyscyplina inżynierska, a nie naukowa.
Praca obejmuje ocenę ryzyka powodziowego i projektowanie zabezpieczeń, odporność na upały w budynkach i miastach, planowanie zasobów wodnych przy zmienionych opadach, infrastrukturę projektowaną pod warunki temperaturowe i obciążeniowe wykraczające poza zapis historyczny, adaptację rolniczą oraz planowanie odporności łańcuchów dostaw i operacji.
Jeden pojęciowy punkt wykonuje większość roboty w tym obszarze. Projektowanie inżynierskie tradycyjnie opierało się na statystyce historycznej: konstrukcja projektowana pod poziom powodzi oczekiwany raz na sto lat, na podstawie zarejestrowanej historii. Jeśli leżący u podstaw rozkład się przesuwa, ten punkt odniesienia przestaje być wiarygodnym przewodnikiem po przyszłości, a normy projektowe oparte na nim zaniżają obciążenie.
Aktualizacja tej praktyki wymaga inżynierów potrafiących pracować z projekcjami klimatycznymi i ich niepewnością, a nie klimatologów. Warstwa tłumacząca między projekcją a decyzją projektową to miejsce, w którym leży niedobór.
Role po imieniu
Księgowi węglowi i analitycy emisji. Największa rosnąca grupa.
Specjaliści ds. sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju, pracujący według obowiązkowych ram.
Specjaliści weryfikacji i zapewnienia jakości emisji.
Analitycy ryzyka klimatycznego, dla ryzyka fizycznego i przejściowego w otoczeniu finansowym i korporacyjnym.
Inżynierowie monitoringu środowiskowego, w tym ciągłego monitoringu i wykrywania wycieków.
Analitycy danych klimatycznych, pracujący z danymi satelitarnymi i czujnikowymi.
Inżynierowie adaptacji i odporności.
Praktycy oceny cyklu życia.
Analitycy rynku węglowego, oceniający jakość kredytów.
Kogo można w to przekwalifikować
Księgowi i audytorzy. Silna i niedowykorzystana konwersja. Inwentaryzacje emisji to problemy księgowe w nieznanych jednostkach, a dyscyplina audytowa to dokładnie to, czego brakuje tej dziedzinie.
Inżynierowie procesowi. W rachunkowość emisji przemysłowych, gdzie wiedza, co naprawdę robi zakład, odróżnia prawdziwą inwentaryzację od szacunku opartego na wydatkach.
Naukowcy i konsultanci środowiskowi. Już blisko, potrzebują ram księgowych i standardów sprawozdawczości.
Analitycy danych. W zarządzanie danymi emisji i analitykę monitoringu.
Inżynierowie budownictwa i konstrukcji. W adaptację i odporność, gdzie leżą implikacje projektowe.
Specjaliści łańcucha dostaw. W emisje łańcucha wartości, mając relacje z dostawcami i dostęp do danych, które czynią trzecią kategorię wykonalną.
Specjaliści ds. ryzyka. W analizę ryzyka klimatycznego, gdzie istniejąca metodologia stosuje się do nowej klasy zagrożeń.
Obowiązki sprawozdawcze są prawne i specyficzne dla jurysdykcji. Ujawnianie danych klimatycznych, sprawozdawczość emisji i wymogi pozwoleń środowiskowych ustanawia prawo i regulacje, różnią się między rynkami i podmiotami, i wciąż się zmieniają. Niektóre reżimy wymagają zewnętrznego zapewnienia przez akredytowanych weryfikatorów, a deklaracje neutralności węglowej podlegają w kilku jurysdykcjach prawu ochrony konsumentów i prawu reklamowemu. Astra Trainer buduje rozumienie techniczne pomiaru i rachunkowości. Nie jest to porada prawna, regulacyjna ani w zakresie zapewnienia jakości, i nie nadaje akredytacji weryfikatora ani żadnego statusu zawodowego.
Co z tego wynika
Niedobór w pracy klimatycznej dotyczy pomiaru, rachunkowości i weryfikacji, a nie rozwoju technologii.
Ujawnianie danych staje się obowiązkiem sprawozdawczym o wadze prawnej, co podnosi poprzeczkę kompetencji dla ludzi produkujących te liczby.
Emisje łańcucha wartości to zwykle największa i najmniej wiarygodna część śladu, a użyteczną umiejętnością jest wiedza, które części inwentaryzacji poprawiać.
Offsety nadszarpnęły wiarygodność korporacyjnych deklaracji klimatycznych, bo duża część kredytów w niektórych kategoriach nie reprezentowała realnych redukcji, co uczyniło ocenę jakości osobną specjalizacją.
A adaptacja to problem inżynierski, niedofinansowany, potrzebujący ludzi, którzy potrafią przełożyć projekcję na decyzję projektową.
Dlaczego pomiar emisji jest wąskim gardłem?
Bo każdy cel, deklaracja i przepis opiera się na liczbie, którą trzeba wyprodukować, obronić i powtórzyć. Zrobienie tego porządnie wymaga wiedzy dziedzinowej, a ujawnianie danych staje się coraz częściej obowiązkiem prawnym, a nie ćwiczeniem komunikacyjnym.
Dlaczego emisje łańcucha wartości są niewiarygodne?
Bo zależą od danych innych organizacji, których nie da się zaudytować, szacowanie oparte na wydatkach reaguje na ceny, a nie na fizyczną zmianę, a emisje niższego szczebla jednej firmy to emisje wyższego szczebla innej.
Co poszło nie tak z offsetami węglowymi?
Niezależne dochodzenia i analizy naukowe wykazały, że duża część kredytów w niektórych kategoriach, szczególnie w uniknionym wylesianiu, reprezentowała dużo mniejszą realną redukcję, niż deklarowano, przez usterki dodatkowości, ustalania linii bazowej, trwałości i przecieku.
Co obejmuje praca adaptacyjna?
Ocenę ryzyka powodziowego i projektowanie zabezpieczeń, odporność na upały, planowanie zasobów wodnych oraz infrastrukturę projektowaną pod warunki wykraczające poza zapis historyczny. Centralna zmiana polega na tym, że statystyka historyczna przestaje być wiarygodnym punktem odniesienia projektowego, gdy rozkład się przesuwa.
Kto dobrze przekwalifikowuje się do ról klimatycznych?
Księgowi i audytorzy w rachunkowość i weryfikację emisji, inżynierowie procesowi w inwentaryzacje przemysłowe, naukowcy środowiskowi w sprawozdawczość, analitycy danych w monitoring, a inżynierowie budownictwa w adaptację.