Autobiografia Andrew Carnegiego

Wyobraź sobie chłopca w Dunfermline, który patrzy, jak jego ojciec niesie ostatnią gotową sztukę adamaszku do wielkiego fabrykanta. W domu jego matka czeka, by dowiedzieć się, czy będzie nowe zlecenie, czy okres bezczynności bez żadnego dochodu.

William Carnegie był zdolnym tkaczem pracującym na ręcznym krosnie, jednym z drobnych mistrzów miasta, którzy mieli własne krosna i pracowali w domu. Potem pojawiło się krosno parowe. Jego syn mówi wprost, że nie przewidział tej rewolucji, a jego krosna traciły na wartości, podczas gdy on nadal pracował po staremu.

Andrew pożyczył od Burnsa słowa na to, co widział: uczciwy człowiek zmuszony "błagać brata z tej samej ziemi o pozwolenie na pracę". To wypaliło mu się w sercu, pisze, i postanowienie, by to naprawić, narodziło się właśnie wtedy.